วันอังคารที่ 3 มกราคม พ.ศ. 2555

10 เรื่องราวประทับใจในปี 2554

ตั้งแต่เปลี่ยน Theme ของ Blogspot ผมก็ไม่ค่อยได้กลับเข้ามาเขียน blog อีกเลย เพราะมันดูยุ่งยากไปหมด ตอนนี้เปลี่ยนกลับมาเป็นแบบเดิมแล้ว คิดว่าแบบนี้แหละ simple ชวนให้เขียนกว่าแบบใหม่นั้น เป็นไหนๆ

ก่อนที่ windowslive จะยกเลิก spaces ผมก็เขียน blog เอาไว้เยอะพอสมควร ทุกๆ ปี ผมจะบันทึกเรื่องราวที่น่าประทับใจเอาไว้ เพื่อระลึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในรอบปีที่ผ่านมา แต่พอ spaces ถูกปิด ข้อความต่างๆ ที่เคยบันทึกเอาไว้ก็หายไปด้วย (เสียดายจัง) เอาเป็นว่าจะเริ่มบันทึกกันใหม่ก็แล้วกันในปีนี้ มาดูว่า 10 อันดับที่น่าประทับใจในชีวิตของผมมีอะไรบ้าง




อันดับที่ 1 ในประกอบวิชาชีพ
พอผมได้รับใบประกอบวิชาชีพศึกษานิเทศก์มาอยู่ในมือ ผมก็รู้สึกเหมือนได้แหวนครองพิภพจากหนัง Lord of the ring เลยทีเดียว ผมนอนไม่หลับ เครียดไปหมด อนาคตตัวเองจะไปทิศทางไหน จะทำอะไรต่อจากนี้ มันเป็นเรื่องที่ชวนให้เครียดอยู่ไม่น้อย จนนำไปสู่การตั้งคำถามกับตัวเองว่า "เราคือใคร" อะไรคือตัวตนที่แท้จริงของผมกันแน่ ความสุขของชีวิตอยู่ตรงไหน แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ ผมก็ยังตอบไม่ได้ และก็จะหาคำตอบต่อไปครับ

อันดับที่ 2 บรรยาย
นี่ก็เป็นอีกปีที่รับงานวิทยากร บรรยายให้ความรู้แก่หน่วยงานต่างๆ มากมาย ตั้งแต่ มหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฎ โรงเรียน และงานของ สพฐ. ดูๆ ไปงานแบบนี้ก็สนุกดี เพราะได้เดินทาง ได้เจอคนมากมาย มีงานปาร์ตี้แบบไม่จักจบสิ้น แต่มันเหนื่อยมาก เหนื่อยจนอธิบายไม่ถูก

อันดับที่ 3 ย้อนรอยรัก
ในเวลาห้าทุ่ม ณ แยกราชประสงค์ ในห้วงเวลาที่คนกลับบ้าน มีเงาของคนสองคน เดินคุยกัน ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกัน ก่อนจะแยกจากกันไปชั่วกาล เมื่อแสงอาทิตย์มาเยือน

อันดับที่ 4 เซ็นโตซ่า ฮอยอัน เชียงคาน
เป็นเรื่องเซอร์ไพรซ์ไม่น้อยที่จู่ๆ ก็ได้ไปเที่ยวสิงคโปร์ กับทริปสุดไฮโซ เป็นของขวัญชิ้นโตจากพี่เมาะ โดยเดินทางไปพร้อมกับพี่พัน และพี่ๆ ที่มีชื่อเสียงในวงการการศึกษาไทย ความสนุกจากทริปเทียบไม่ได้เลยกับการได้สัมผัสตัวเป็นๆ ของพี่ๆ เหล่านั้น แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่ก็มีความหมายกับผมมาก กลิ่นเมอไลออน ยังไม่ทันจาง ผมกับแม่ก็แพ็คของไปเวียดนามกันต่อ ทริปที่สุดแสนเซอร์ไพรซ์ สองแม่ลูกตะลุยเที่ยวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และส่งท้ายปีด้วยการขับรถพาแม่ น้าและน้องๆ ไปชมพระอาทิตย์ขึ้น ตักบาต และเดินเบียดกันที่เชียงคาน

อันดับที่ 5 master teacher หนึ่งแสนครูดี
การได้เป็นมาสเตอร์ทีเชอร์ สาขาคอมพิวเตอร์ เป็นอะไรที่เลิศมากสำหรับชีวิตครูบ้านนอกอย่างผม วิชาการเขียนโปรแกรมที่ส่งคืนอาจารย์ทันทีที่เรียนจบ กลับมาหลอกหลอนผมอยู่ได้เป็นเดือนๆ การอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตาย ทำให้ผมสอบได้คะแนนอยู่ในกลุ่มสูง 150 คนจากครูคอมพิวเตอร์ทั่วประเทศ แถมได้โอกาสดีไปร่วมชมการแข่งขันคอมพิวเตอร์โอลิมปิกกะเค้าด้วย และนั่นก็ทำให้ผมค้นพบว่า เรายังต้องพัฒนาตัวเองอีกเยอะ และเกือบลืมกับรางวัลหนึ่งแสนครูดี ที่สอนให้ผมรู้ว่า การได้รับการยกย่องจากคนอื่น มันมีคุณค่ามากแค่ไหน (คนที่ชอบยกตัวเองเหนือคนอื่น ไม่มีทางได้รับความสุขแบบนี้)

อันดับที่ 6 มหาสารคามที่คิดถึง
ในวันที่เหงาจับใจ ผมไม่มีที่ไป ขับรถปาดน้ำตาไปตลอดทาง เป้าหมายอยู่ที่ จังหวัดมหาสารคาม ที่ที่เสียงหัวเราะครั้งสุดท้ายของผม ยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ ... 3 วัน 2 คืน กับเพื่อนสนิท 1 คน กอดคอกันเมาหัวราน้ำ ผมจำได้แค่นั้น

อันดับที่ 7 แกงค์แย่งกันพูด (กลุ่มลับ)
เพื่อนคือคนที่คุณจะแอบนินทาได้ตลอด หาเรื่องเมาท์ได้ไม่จักจบสิ้น แต่รักษาความลับได้อย่างแน่นหนา นั่นคือ คำว่าเพื่อนที่ผมได้รู้จักหลังจากไปประชุมที่กรุงเทพฯ ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้รู้จักเพื่อนอีก 3 คน ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กวัยรุ่นอีกครั้งหนึ่ง และมิตรภาพยังคงต่อเนื่องยาวนานมาจนถึงตอนนี้ ...

อันดับที่ 8 ทุบบ้าน
เกือบต้องฆ่ากันตายยกครัว เพราะเหตุการณ์การทุบชั้นล่างของบ้านในปีนี้ แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี!? ถึงอย่างไร ผมกับพ่อและแม่ ก็ยังคงอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไปอีกนานหลายปี กว่ามันจะพังอีกครั้ง!!!

อันดับที่ 9 ผอ ลิขิต คำภูแสน
ในมุมที่ผมได้รู้จัก ผอ ลิขิต คำภูแสน ตลอดเวลาที่ได้ทำงานที่โรงเรียนเจริญศิลป์ศึกษาฯ ท่านเป็นคนง่ายๆ ไม่มีพิธีรีตอง เป็น ผอ. ที่ให้คำปรึกษาได้ตลอด ใจดีมาก ผมได้เรียนรู้หลายอย่างจากการทำงานกับท่าน แม้ตอนนี้ท่านจะเกษียณอายุราชการไปแล้ว ผอ ลิขิต ก็ยังคงส่งกำลังใจให้ลูกน้องเสมอมา

อันดับที่ 10 ผลงานของกลุ่มสมอง
ความสุขในการเป็นครู ก็คงเป็นเรื่องนี้แหละ การได้เห็นลูกศิษย์มุ่งมั่นทุ่มเทในการศึกษาเล่าเรียน แม้จะไม่ได้เก่งเลิศเลอ แต่การที่ได้ทุ่มเททำอะไรสักอย่างที่มีประโยชน์ต่อตนเอง ก็นับว่าคุ้มค่าแล้วสำหรับ 1 ใน 20,000 วันที่หายใจอยู่บนโลก หากจะบอกว่าปี 2554 คือ ปีแห่งการทุ่มเทของเด็กๆ ปี 2555 ก็คงเป็นปีแห่งการเฉลิมฉลองก็คงไม่แปลกสินะ ไชโยๆๆๆ


(ระหว่างอ่าน ต้องฟังเพลงนี้ไปด้วยนะ ให้อารมณ์ที่เยี่ยมมากๆ)


ไม่รู้ว่าปีหน้า (2555) จะพบเจอเรื่องราวอะไรบ้าง แต่ผมยืนยันว่าถ้า blogspot ไม่ถูกยุบไปซะก่อน ผมจะกลับมาสรุปเรื่องราวของปีหน้าให้ทุกคนได้อ่านกันนะครับ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น